Aanbieding

De clubbladen van Meet The Magic kunnen nu nog besteld worden.

M2 - Files

Een ingescand beeld van het origineel artikel in het clubblad MTM 30
kan je onderaan deze pagina vinden.

Een (k)eitof verhaal. 

Even voorstellen

Mijn naam is Tania Dreelinck. Op 25 november 1966 werd ik geboren in Zottegem (België). Als enig kind groeide ik daar op in ons kleine gezinnetje. Mijn moeder die ook fanatiek is over alles wat met Disney te maken heeft, wist mij - toen ik nog maar 7 maand oud was - al op de gevoelige plaat te leggen samen met Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen. Zo kreeg ik mijn liefde voor Disney met de paplepel naar binnen. Het werd dus mijn hobby, samen met tekenen en schilderen. Deze liefde werd altijd maar groter en groter en ik werd een echte Disney-freak. Toen ik Linda leerde kennen in 1988, had ik niet enkel een vriendin gevonden, maar ook nog eens iemand waarmee ik mijn liefde voor Disney kon delen. Mijn verzamelwoede werd de onze. Maar ik was niet tevreden met enkel de aanschaf van allerlei spulletjes. Ik wou meer en zo zag ik op een dag een advertentie voor Tomart's Disneyana. Al in één van de eerste bladen zag ik Carl's advertentie staan, waarin hij op zoek was naar een Disney-pal. Ik besloot hem te schrijven. Zo begon onze correspondentie ongeveer een vijftal jaar terug. Tegelijkertijd met de aan Carl geadresseerde brief, vertrok er eentje voor Larry en Linda. Ook zij stonden met een advertentie in datzelfde tijdschrift en zochten net zoals Carl naar een Disney-pal. Ook zij schreven me regelmatig terug en er ontstond een hechte vriendschap tussen ons. In augustus 1998 kregen we het spijtige nieuws dat Larry ernstig ziek was. Hij had een agressieve kanker en overleed in november van datzelfde jaar. Na een tijdje leerde Linda Don kennen. Zijn vrouw was ook overleden ten gevolge van kanker en zij konden bij elkaar de nodige steun vinden. Eind september 1999 zijn ze getrouwd.

Mijn hobby … Eieren beschilderen

Op 18 oktober 1997 bezocht ik met Linda het Disney Totally TV Event, dat georganiseerd werd in het Hilton Hotel in Antwerpen. Daar werd mijn aandacht getrokken door Raffi Parsajian. Hij zat cellen te maken. Vanaf dat moment raakte ik nog meer begeesterd en begon ik, in plaats van non-Disney teken- en schilderwerkjes te maken, mij toe te leggen op Disney. Ik legde mijn hart en ziel in mijn kunstwerkjes.

Op een dag in 1998 vroeg Carl mij of ik ooit eieren beschilderd had en hij gaf me een hint door te zeggen dat Daisy Duck wel leuk zou staan op een ganzenei. Daar ik het zo goed met hem kon vinden, besloot ik voor hem een ganzenei te maken mét Daisy Duck. Ik probeerde voor het eerst in mijn leven een ei te beschilderen en het lukte meteen! Veertien dagen later vertrok het richting Indiana. Hij was verrukt over mijn kunstwerkje en ik had de smaak te pakken. In de loop van de laatste drie jaar beschilderde ik een 65-tal eieren met evenveel verschillende Disney-karakters. Iedereen was razend enthousiast over mijn kunstwerken en dat enthousiasme was mijn drijfveer. Maar ik had een nieuwe uitdaging nodig en zo begon ik met het schilderen van gezichten op eieren. Het eerste gezicht was dat van dé Walt. En het lukte me ook nog heel goed. Doordat ik zo gedreven geraakte met mijn schilderwerkjes en omdat iedereen zo positief reageerde begon bij me het idee op te komen om voor Walt Disney te gaan werken. Een meisjesdroom, maar waarom zou ik er niet voor gaan?

Mijn contact met Linda en Don werd steeds hechter en in september 2000 kwamen ze voor een week naar Disneyland Parijs. De tweede dag van ons verblijf in Parijs kreeg ik van Linda en Don een enorm grote verrassing. Zij moesten hoognodig iemand telefoneren aan het thuisfront. Voor ik besefte wat er gebeurde, trok Don me bij mijn arm naar zich toe met de woorden: "There is someone who wants to talk to you." Ik hoorde het meteen aan die lieve warme oude stem … Ik stond in verbinding met the real Mrs. Alice Davis, weduwe van wijlen Marc Davis. Ik had geen grotere verrassing kunnen krijgen. Het was een kort, maar zeer krachtig gesprek. Mrs. Davis sprak vol lof over mijn kunstwerkjes, want ik had haar buiten verschillende foto's ook één ei opgestuurd met Cruella De Vil. Ze vertelde dat ze het ei had getoond aan de mannen, die aan het hoofd staan van de "Disney Art Classics Department" en ze waren ervan overtuigd dat mijn kunstwerken gepromoot moesten worden. Ze sprak verschillende malen haar bewondering uit over mijn beschilderde eieren, maar één zin zal ik nooit vergeten. Ze zei: "You've got golden hands, my child." Haar woorden klonken als muziek in mijn oren. Ook werden Linda en ik uitgenodigd om haar een bezoek te brengen. Ze zei zelfs dat we, als we naar Anaheim LA zouden gaan, we dan zeker bij haar moesten logeren. Ik viel van de ene verbazing in de andere. De rest van de avond liep ik op wolken. Ik voelde dat de weg naar een job bij Disney steeds korter werd. Ik moest enkel geduld uitoefenen …

America … Here I come!

Een tweetal weken nadat we in Parijs waren geweest, besloten Linda en ik om onze kans te gaan wagen. Up to America! Het was een ultieme gelegenheid. We zouden naar de Disneyana Convention 2001 - 'A Family Reunion' gaan in Anaheim LA ter gelegenheid van de 100e verjaardag van Walt Disney. Zo zouden we de conventie kunnen bezoeken én Mrs. Alice Davis. Ook hoopte ik meer bekendheden tegen te komen en was ik zeker van plan om daar mezelf te gaan aanprijzen.

5 September 2001: EINDELIJK, het was zover! De reis verliep vlot en in LA stonden Don en Linda ons al op te wachten. De eerste avond brachten we gezellig door met hen. De volgende dag, de 6e september, zouden we naar het pas geopende Disney's California Adventure park gaan. Het werd een fantastische dag met twee megamooie parades. Overdag was er de Eureka Parade en 's avonds de Electrical Parade. De derde dag van ons avontuur, de 7e september, gingen we Disneyland verkennen. Wat me daarvan het meest bijgebleven is, is het Kasteel van Doornroosje. En er liepen constant Disney-karakters rond.

De volgende ochtend, de 8e september, was dé dag van onze vakantie. Die dag gingen we naar de Disneyana Convention 2001. Weer vroeg uit ons bed en na een stevig ontbijt vertrokken we te voet naar 'The Public Day'. De enige dag van een reeks van vijf waar de gewone mens zich kan gaan vergapen aan alles wat met Disney te maken heeft. Ik had die dag natuurlijk mijn portfolio bij, want ik ging mijn hobby daar verkopen.
Vooraleer ik besefte wat me overkwam, stond ik de hand te schudden van dé Mrs Virginia Davis. Het was deze dame die hét kindsterretje was in de eerste Alice-films. Wat me aan dat moment opviel, was dat ze zo 'gewoon' was. Echt een lieve zachte dame. We waren nog niet binnen en mijn dag kon al niet meer stuk!
Eens binnen liepen we Randy Souders tegen het lijf. Randy is héél bekend om zijn kunstwerken. Hij zet zo een idyllische sfeer neer en schildert op zijn doeken een wereld waar we allemaal naartoe willen, waar we met z'n allen in willen verdwijnen. Feeëriek, mystiek, romantisch, … Ook Linda en Don kenden Randy persoonlijk en op die manier werd ik weer voorgesteld. Don kon het niet laten om tegen hem te beginnen over het doel van mijn reis. Hij sprak honderduit over mijn kunstwerkjes en vernoemde zelfs dat ik mijn portfolio bij me had. Randy was enorm onder de indruk van mijn beschilderde eieren. Ook hij vond dat ik voor Disney moest werken. Ik stond ter plaatse te zweven bij het horen van al dat lof. Na onze e-mailadressen uitgewisseld te hebben, namen we afscheid van hem en gingen we de naar de zaal waar men gelimiteerde stukken kon kopen. Daar gaven we onze ogen de kost en na enkele stukken te hebben gekocht, begaven we ons naar de volgende zaal. Daar zaten bekendheden en kon je vragen of ze jouw aangekochte spullen wilden signeren. De eerste persoon die we daar aanspraken was Jutta Levasseur. Zij beschildert ook eieren en ik wou haar mijn portfolio tonen. Ze leek me wel onder de indruk te zijn van mijn eieren. Ze verwittigde me ook nog dat het niet zo makkelijk zou zijn om voor Disney te werken, maar ik gaf niet op. Het moest en zou me lukken! De volgende die we tegen kwamen waren Gene O'Shea, de meester-beeldhouwer van 'Waterford Crystal' en Nadine Pratt, die muurschilderingen en schilderijen maakt. Beiden waren verbaasd door mijn kunstwerken en verwezen me naar Bill en Kathy.

Ik wist op dat moment nog niet hoe belangrijk deze ontmoeting met hen zou worden. Ik stond daar langs hen en kon enkel toekijken hoe mijn foto's in handen kwamen van deze mensen. Ik zag Bill en Kathy ernaar kijken en ik zag dat ze gefascineerd geraakten. En ze begonnen vragen te stellen: wie ik was, waar ik vandaan kwam, hoe ik erbij kwam om die eieren te schilderen, hoelang ik over één ei deed, welke verf ik gebruikte en of ik al ooit eieren verkocht had. Op die laatste vraag antwoordde ik van niet, omdat ik geen licentie had en ik zag hen beide glunderen. Meteen stelden ze me voor om via hen te verkopen, want zij hadden wel een licentie. En natuurlijk ging ik meteen akkoord ! Zij vroegen of het mogelijk was om tegen oktober vier eieren te beschilderen en naar hen op te sturen. Natuurlijk ging dat en we maakten afspraken. Zij wilden dat ik Tinker Bell, Magic Mickey, Dopey en Pinocchio voor hen op ei zette. Ook vroegen ze of ze mijn portfolio mochten houden, want ze hadden een vergadering met de grote bazen van de 'Disney Auctions on Ebay' in het vooruitzicht en wilden deze aan hen tonen. Na ongeveer een half uurtje gingen we weer verder. Ik was nog altijd aan het zweven. Ik was dan wel mijn portfolio kwijt, maar ik was twee managers rijker! Zij zijn ook de managers van Frank Thomas en Ollie Johnston en hebben gewerkt met talloze Disney-legendes en -artists zoals Marc Davis, Giuseppe Armani, Brenda White, Paddy Gordon, Jutta Levasseur, Bill Justice, Elizabete Gomes, Robert Guenther, Jessie Rhodes, Jack Hannah en Phil Zuckerman. Ik was natuurlijk in de wolken, want tenslotte zijn Frank, Ollie en Marc Davis drie leden van 'The nine old men'. Zij liggen aan de basis van Disney! Mijn geluk kon niet op. Wie had dat gedacht … Ik kon nu dus echt gaan schilderen voor Disney en Kathy Morby en Bill Grandey van de 'White Horse Studio' (hun firmanaam) zouden voor de rest zorgen. Ik moest enkel de eieren bewerken en ze naar Amerika versturen en verder zou alles in orde komen. Mijn droom was werkelijkheid geworden! We waren nog maar net buiten of we liepen tegen Mrs Alice Davis aan. Ik herkende haar meteen. Ze nodigde ons uit voor een bezoekje aan haar villa in Meadow Valley. We spraken af om op dinsdag 11 september 2001 bij haar langs te gaan.

Zondag, de 9e september, gingen we terug naar Disneyland samen met  Stacia Martin, een vriendin van Don en Linda. Ook Stacia is een kunstenares die begeesterd is van Disney. Ze maakt niet enkel tekeningen, maar is ook verantwoordelijke van 'Disney Channel', hét Disney TV-station. Het werd weer een prachtige dag. Maandag, de 10e september, bezochten we Hollywood, Beverly Hills, Rodeo Drive en Laguna Beach. Ik zal nooit 'The Walk Of Fame' vergeten.

De volgende dag, de 11e stonden we weer op hetzelfde uur als alle andere dagen op. Meteen hoorden we het nieuws op de klokradio. Er was een vliegtuig gecrasht in één van de torens van het WTC. We begaven ons meteen naar het televisietoestel en kregen rillingen van wat we daar zagen. Ons ongeloof steeg toen we live een tweede vliegtuig op de tweede toren zagen invliegen. Dit was geen toeval meer. Het ging dus niet om een ongeval, maar om aanslagen. We voelden al meteen aan dat dit ons verdere reisverloop zou bepalen, want normaal zouden we de volgende dag terug huiswaarts keren. Dit zou waarschijnlijk niet zomaar gaan. We wisten dat de vliegreizen afgelast zouden worden tot dit onderzocht was. Don's Linda belde naar Mrs Alice Davis om te bespreken wat we zouden gaan doen. We besloten om toch maar te gaan.

Toen we bij Mrs Alice Davis aankwamen, werden we enorm gastvrij ontvangen. We kregen bijna meteen een rondleiding doorheen haar prachtige villa die gelegen is op de heuvels van LA. De woning op zich was al indrukwekkend, maar ze was ook gevuld met een enorme collectie items die ze, samen met haar intussen overleden man, door de jaren heen verzameld had. We mochten ook een kijkje nemen in zijn atelier en bureau. Het was bijna ongelooflijk, maar alles stond er nog bij zoals de dag dat hij overleed. We hadden ook verwacht dat we enkel Disney te zien zouden krijgen ten huize Davis, maar niets was minder waar. Wijlen Marc hield veel van Afrikaanse kunst en maakte ook Non-Disney kunstwerken. Het afscheid viel wat moeilijk en we werden dan ook nog verwend met enkele persoonlijke geschenken en kunstwerkjes van Marc Davis. Deze mooie dag zou ik nooit meer vergeten en Mrs Alice Davis drukte ons op het hart dat we zeker contact moesten blijven houden.

Na bijna een volledige week dagelijks geïnformeerd te hebben, kregen we te horen dat we dinsdagochtend, de 18e september, om 5u30 per vliegtuig terug richting België konden vliegen. Wat een opluchting!

Belgium … I'm back!

Woensdag 19 september 2001 landde het vliegtuig rond 8 uur in Zaventem. De volgende dag stuurde ik een mail naar Bill en Kathy om hen ervan op de hoogte te brengen dat we een week vertraging hadden opgelopen. Ik kreeg een mail terug waarin ze schreven dat ze nog eens hadden nagedacht over die eieren en dat ze er zes wilden in plaats van vier en ze gaven de karakters door die ze erop wilden zien, namelijk Scrooge borst, Scrooge met geld, Dopey (door Ollie Johnston), Dopey, Tinker Bell en Sorcerer Mickey. En zo begon ik meteen aan mijn eerste opdracht.

Begin november vertrokken de eerste zes eieren naar Amerika en werd het voor mij bang afwachten. Er bestond altijd het risico dat er één gebroken geraakte, maar na een week kreeg ik te horen dat ze zonder breuk aangekomen waren. Bill en Kathy waren zó enthousiast over die eerste reeks dat ze besloten om in plaats van de eieren op te sturen, ze zelf te brengen naar de bazen van Disney auctions. Op 14 februari 2002 kreeg ik dan eindelijk het goede nieuws. Ze waren daar allemaal even happig op mijn kunstwerkjes en er werden meteen 34 stuks bijbesteld. Mijn tweede opdracht was binnen. Ze wilden dat ik van vier van de zes eieren telkens tien exemplaren maakte, namelijk van de twee Dopey's en van Sorcerer Mickey en Tinker Bell. Ik wist dus weer wat te doen …

Na al die tijd was mijn droom uitgekomen. Mijn hobby werd mijn beroep en ik zou dus voor Disney gaan werken. Ik begon ook aan een zoektocht naar een geschikt logo. Ik had nooit gedacht dat dát zo moeilijk zou zijn. Ik wou dat mijn foto erin verwerkt werd en ook één van mijn beschilderde eieren. Dat ging tot dusver nog goed, maar toen kwam ik aan het volgende dilemma : de naam. Nu werd het helemaal ingewikkeld. Vele namen passeerden de revue, maar ik vond nog niet de geschikte. Dus tot aan het moment dat ik dé naam die mijn logo mag sieren vind, prijkt mijn volledige naam erop. Mijn eerste reeks beschilderde eieren werden te koop aangeboden op 'Disney Auction on Ebay', dé site voor Disney-fanaten. 

Reacties kan je altijd aan mij kwijt via taniadreelinck@skynet.be . Ik kijk er al met veel plezier naar uit! Ideeën in verband met een leuke naam voor mijn handeltje zijn ook meer dan welkom!

Verder wil ik nog één ding kwijt. Aan allen die dit lezen : als je ooit een droom hebt, laat die niet links liggen. Ga ervoor! Vecht, leef en realiseer. Als je iets écht wil, zal het je lukken. Je moet gewoon van één ding zeker zijn: je moet het ECHT willen!!!

Tania Dreelinck

 

Terug naar de rubrieken van MTM clubblad