Aanbieding

De clubbladen van Meet The Magic kunnen nu nog besteld worden.

The column

Een ingescand beeld van het origineel artikel in het clubblad MTM 20
kan je onderaan deze pagina vinden.

Mijn tweede avontuur in Disneyland Paris.

Op 8 juli was het dan zover. Weer een Disney-zomer in zicht.
Die beginnersspanning was er voor mij al af na een eerste ontmoeting met de Disney-realiteit vorige zomer in Hakuna Matata. Nu was ik eerder nieuwsgierig. Ik zou immers kennis maken met de werking 'achter de schermen' van 'It's a small world ' .

De eerste dagen :

8 juli 1998

Met een volgestouwde auto (tot grote ergernis van m'n vader ; 'Jullie gaan op wereldreis zeker !') gaan we op weg. Tja, we zijn nu met z'n tweeën. Zo'n zomer in Parijs zag m'n zus An ook wel zitten, dus waagde zij haar kans en … hier zitten we nu.
Aangekomen in DLP groeit de spanning. Waar gaan we terecht komen ? Bij La Marina (=housing departement) krijgen we te horen dat we de Boiserie twee maanden 'thuis' mogen noemen.
Daar aangekomen merk ik dat alles nog hetzelfde is dan vorig jaar (zie MTM nr 13 blz. 20). De enige verschillen zijn dat ik nu op een appartement voor vier personen zit. An en ik delen een kamer en in de andere kamer wonen en Finse en een Canadese. Bovendien hebben we nu een grote living met een ingebouwde keuken en dat is wel een voordeel.
Na deze eerste dag samen doorgebracht te hebben - we maakten zelfs geen ruzie - zullen onze wegen zich scheiden. An gaat naar Traditions (zie MTM nr 13 blz. 20) en nadien naar Autopia in Discoveryland en ik ga ineens naar Fantasyland (ik moet geen Traditions meer doen omdat ik dat vorig jaar al gedaan heb).

9 juli 1998

Net als alle nieuwe Cast Members Attractions moet ik me aanmelden backstage City Hall, 3 x raden waar dat is. Na controle van onze contracten worden we in volgens 'land' in groepen gedeeld. In mijn geval dus Fantasyland. Een ancien (=cast member die al langer dan 1 jaar in DLP werkt) neemt ons mee op pad.
Allereerst naar Costuming om ons kostuum te passen. Hier gaan we weer ! Na heel wat gedoe sta ik eindelijk in vol 'Small World' ornaat. De kleuren van dit costuum passen wel beter bij elkaar dan dat van Hakuna, maar er zit zo'n enorme rieten hoed bij. Pff, wat moet ik daarmee aanvangen ? Opzetten zegt me niets. Ach ja, we zullen wel zien.
Het kostuum verdwijnt in de locker (=kastje) en dan op weg naar de ID-makerij voor een ID (zie MTM nr 13 blz. 20 en 21) en nametag.
Na een eeuwigheid wachten, 't is hier nog steeds volgens de franse slag, eindelijk met een knorrende maag naar de luchroom Eurest. Andere naam, zelfde plaats (zie MTM nr.13 blz. 20 Sodhexo).
Na de middag krijgen we een tour in het park en gaan we de attracties waar ieder van ons gaat werken bezoeken. We krijgen ineens de kans om onze toekomstige collegas te ontmoeten en er wordt ons meegedeeld wanneer we de volgende dag moeten beginnen werken.
Alles verloopt heel vlot tot we in 'Small World' aankomen. Na een tijdje wachten komt een formatteur (= cast member die bevoegd is om opleidingen te geven) me zeggen dat hij mijn naam niet kan vinden op de lijst; een naar gevoel bekruipt me. Hij geeft me dan maar het uur waarop hij begint te werken en we spreken een ontmoetingsplaats in Costuming af. Ik ben er toch niet helemaal gerust in. De herinnering aan de franse manier van 'werken' zit nog té vers in mijn geheugen.

10 juli 1998

Fris en à la 'Small World' sta ik in Costuming klaar voor de eerste dag van m'n opleiding. We gaan op weg met de bus naar onze backstage-ingang (= een ingang voor cast members in het park, in mijn geval de grote poort naast 'Casey Junior, Le Petit Train du Cirque'). Daar aangekomen moeten we eerst in het bureau van de team leader (=baas) intekenen op het rooster van onze attractie als bewijs dat je aanwezig bent. Nadien volgt er een briefing door één van de team leaders. Zo'n briefing wordt voor elke shift gehouden en dient om cast members op de hoogte te houden van het reilen en zeilen in het park. Zo wordt er o.a. de vorige dag overlopen, verteld hoeveel gasten er vandaag in het park zullen zijn, hoeveel VIPs, hoe het weer zal zijn, … Dus alle Cast Members Attractions van dezelfde shift van heel Fantasyland zijn hierop aanwezig (in de andere landen wordt dit ook gedaan).
Hierna trekken we het park in. Ondertussen vertelt m'n formatteur dat de opleiding meerdere dagen in beslag nemen. 'It's a Small World' vormt immers samen met 'Mad Hatter's Tea Cups' en 'Alice's Curious Labyrinth' een complex. Vandaag staat alleen Small op het programma. Een grondige kennismaking volgt met veel, té veel, informatie. Terwijl we in de attractie rondlopen (ja, ja, je leest het goed, verscholen achter de achtergronden van de verschillende continenten ligt een doorgang voor cast members) krijg ik een heleboel getallen naar m'n hoofd gegooid: hoe groot de attractie is, hoeveel bewegende poppen er zijn, hoeveel niet bewegende, hoeveel boten, hoe zwaar de boten zijn, hoeveel liter water er is, hoeveel pompen zorgen voor de voortbeweging van de boten, hoeveel nooduitgangen er zijn en waar die zich bevinden, hoeveel telefoons en brandblusapparaten er zijn en ook waar die zich bevinden,…pfff.
Het interessantste van dit alles vond ik het volgende: in de garage van de attractie staan kasten met daarin voor iedere pop een reservekostuum. Bovendien zijn alle kostuums voor die poppen in het land van origine gemaakt. De lederhosen komen dus echt uit Duitsland. Dat maakt Small één van de duurste attracties van het park (op de tweede plaats, misschien leuk om weten: Autopia is nummer één).
Na de lunch mag ik met de formatteur aan m'n zijde al eens écht werken, d.w.z. dat ik mensen mag laten instappen, uitstappen en aan het controlepanneel boten mag lanceren.
Al bij al was het een zware dag en 't was weer een heel gedoe voor m'n uren want ondertussen hadden ze nog steeds m'n naam niet op het rooster gevonden.

11 juli 1998

's Morgens opgewekt en fris naar de briefing en natuurlijk niet vergeten eerst in te tekenen. Ik prop mezelf in het overvolle bureautje en zoek het Small intekeningsrooster. Vermits mijn naam hier nog steeds niet opstaat moet ik die gewoon zelf invullen. Terwijl ik hiermee bezig ben probeert iemand van de attractie 'Les voyages de Pinocchio' mee te lezen. Dat zorgt voor nogal wat hilariteit vermits mijn naam voor anderstaligen vrijwel onuitspreekbaar is.
" He, jouw naam staat bij ons op het rooster ! " reageert hij.
Pff, eindelijk gaat de bal aan het rollen. Na de briefing moet ik in het bureau blijven bij een team leader die met haar handen in haar haar zit (letterlijk en figuurlijk).
Amaai, 't is weer een franse, dus 'gemakkelijk' bestaat niet. Na vier uren wachten komt er eindelijk schot in de zaak. Als ik er niets mee inzit mag ik van outfit gaan veranderen en beginnen bij Pinocchio, want daar hadden ze te weinig nieuwelingen en bij Small te veel. Geen probleem voor mij. Ik ben al blij dat éindelijk alles in orde is en dat ik m'n ondertussen gevoelloos geworden ledematen kan gaan uitstrekken.
Een uurtje later kom ik in gebloemd kostuum aan bij Pinocchio. Daar krijg ik natuurlijk een andere formatteur die me voor de resterende tijd, nog drie uurtjes plus een lunch, gaat inwijden in de geheimen van het 'Château de la Belle au Bois dormant'. 'Les voyages de Pinocchio' vormt immers net als Small een complex samen met het 'Château' en 'Le Carousel de Lancelot'.
Allereerst krijg ik een grondige tour doorheen het Château en de daarbij horende 'Tarnière du dragon'. De nodige hopen informatie vliegen me weer rond de oren. Gelukkig weet ik al een hele hoop dingen dank zij m'n vele bezoeken aan het park en uit 'Onder de loep' in ons gekende MTM-magazine. (Voor het Château en de Tarnière: zie MTM nr. 5 blz. 14-16)
Daarbij kwamen ook nog een hele hoop nieuwigheden maar gelukkig niet zoveel getallen dan gisteren. Zo kwam ik te weten waar de brandblusapparaten staan en waar de nooduitgangen zijn, hoe je het Château (daarbij bedoel ik vanaf nu ook de Tarnière) moet evacueren, waar de lichtschakelaars staan, hoe je de lift kan laten werken voor gehandicapten, welke dingen er allemaal moeten werken, wat je moet doen als er een 'Spectacle de Merlin' is, wanneer je de attractie moet sluiten, …
(Let op : dit sluiten is niet alleen in geval van nood, het kan ook zijn dat er niet voldoende verlichting is of dat er een aantal elementaire zaken die nodig zijn voor het volgen van het verhaal of voor het showaspect ontbreken of niet werken. Enkele voorbeelden van wanneer de attractie gesloten moet worden : de verlichting van de uitgang (die enge wenteltrap) in het Château is niet voldoende (wat eigenlijk nu al is, vind ik), de draak beweegt wel maar maakt geen geluid, de bomen die het gewelf ondersteunen 'flikkeren' niet, er zijn geen brandblusapparaten aanwezig, … Er moet dus zowel aan de veiligheid als aan de tevredenheid van de gasten gedacht worden.)
Net op het moment dat ik het gevoel krijg dat ik gewoon alles vergeten ben mag ik gaan lunchen. Eindelijk ! Nadien zal ik door m'n formatteur 'gechecked' worden voor het Château m.a.w. hij zal nagaan of ik wel bekwaam ben om er te werken m.a.w. of ik àlle informatie onthouden heb. OK, van een relaxende lunch komt er dus niets in huis.
Toch wel zenuwachtig zit ik een uurtje later klaar om aan m'n examen te beginnen. Maar die zenuwen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Niks examen. De formatteur zit wel met een vragenlijst voor zich, maar eigenlijk bespreek je gewoon met z'n tweeën de antwoorden en dat valt best wel mee. De vragen gaan vooral over alles wat ik die dag te horen heb gekregen, maar ik moet ook o.a. het verhaal van Doornroosje vertellen en wat de betekenis van de draak is (De legende in de eerder vermelde MTM nr. 5 is in ieder geval juist alhoewel de meeste gasten de draak aanzien als de van gedaante veranderde Maleficent uit de film.) en natuurlijk, hier gaan we weer, waar de dichtstbijzijnde toiletten zijn en allerlei andere dingen waar gasten naar kunnen komen vragen (bv. waar geld kan gehaald/omgewisseld worden, uren van parades, en nog een hele hoop onzinnige dingen want, daarvoor bestaan er toch plannen voor de gasten ).
Na twee bladzijden, gevuld van boven tot onder met vragen, doorploegd te hebben mag ik mijn handtekening naast die van de formatteur plaatsen en ben ik 'gechecked' voor het Château. Oef, één achter de rug, nog twee te gaan. De rest zal voor morgen zijn.
Nu ook geen gedoe meer met m'n uren. Ik kan gewoon op de rooster in het bureau van Pinocchio gaan kijken, want ja hoor, daar pronkt mijn naam op de rooster, en daar stond hij al van eergisteren op mij te wachten !

12 juli 1998

Na het beginritueel (intekenen, briefing), het begint al een gewoonte te worden, staat vandaag 'Le Carousel de Lancelot' op het programma. Allereerst gaan we de Carousel eens goed bekijken. Ik krijg weer een hele hoop informatie te verwerken : hoeveel zitplaatsen er zijn, hoeveel paarden, … (zie MTM nr.15 blz.7-8). Bovendien mag ik ook kennismaken met de technische kant van de Carousel : hoe hij werkt, hoe hij gemaakt is en onderhouden wordt, …
Nadien mag ik ook al eens meedraaien in de rotatie (zie verder) d.w.z. dat ik al eens mag werken, onder begeleiding van m'n formatteur natuurlijk. Dat was zeer leuk, maar wel enorm stresserend, je moet aan zoveel dingen tegelijk denken en ogen overal hebben.
Ongeveer een uurtje later trekken we ons terug in het bureau van Pinocchio. Daar zal ik 'gechecked' worden. Bijna alle vragen zullen dezelfde zijn als de 'check-list' van het Château met natuurlijk ook enkele vragen specifiek voor de Carousel. Dat zal dus vlug gaan, volgens m'n formatteur. Was het maar waar. Na ongeveer drie uren mocht ik m'n handtekening op het formulier zetten. We werden immers telkens onderbroken : telefoon, probleem in de attractie, probleem met een cast member, … Dat is nu immers de dagdagelijkse realiteit, maar ik was toch ongeloofelijk blij dat ik na drie uren het hete bureau, wat eigenlijk meer een grote kast was (2m op 6m met daarin nog een bureau) mocht verlaten en naar huis mocht. Mijn dag zat erop. Nu proberen niet te laat te gaan slapen want morgen heb ik 'opening' wat wil zeggen dat ik om 7.30 u moet beginnen werken ! Dat betekent om 5.30 u opstaan !

13 juli 1998

Na de briefing trekken we het park in. Ik verwachtte een dooie boel, want 7.30u is onze eerste shift en er is natuurlijk nog geen gast in het park. Het tegenovergestelde is waar, Fantasyland gonst van de bedrijvigheid. Grote machines spuiten alle straten nat en poetsen ze. Maintenance Attractions (= onderhoudsdienst voor de attracties) is bezig met het nakijken, herstellen en oppoetsten van de verschillende attracties. Landscaping (= tuinmannen) verzorgt de planten. Ik kijk m'n ogen uit.
Bij Pinocchio aangekomen begint iedereen direct druk te werken. Voor mij is het natuurlijk allemaal nog nieuw. Gelukkig legt m'n formatteur uit en toont wat er allemaal moet gebeuren.
Allereerst worden de wachtrijen van de Carousel en Pinocchio in orde gebracht. Hiervoor moeten we eerst al die loodzware ijzeren paaltjes aanzeulen (gelukkig zijn er speciale karretjes voor) en dan moet je met behulp van een plannetje de koorden aanbrengen. Het lijkt net een doolhof, maar als je het goed doet klopt alles.
Daarna wordt er een tour gemaakt in de attractie. Je moet dan te voet in de attractie gaan en alles controlleren. (Bij het Château en de Carousel is dat natuurlijk niet zo spectaculair als bij Pinocchio)
Tijdens deze tour moet je goed nakijken of alles netjes is en of alles werkt (verlichting, poppen, muziek, …). Je moet ook controlleren of de nooduitgangen niet op slot zijn, of alle brandblusapparaten aanwezig zijn en of de noodverlichting werkt.
Als dit allemaal in orde is mag er een 'power up' uitgevoerd worden (= de hele attractie wordt in werking gebracht) en mag de attractie 'cycleren' (= de Carousel laten draaien en de karren in Pinocchio laten rijden). Dit wordt gedaan om te controlleren of alles wel werkt zoals het hoort. Als er dan een probleem is kan dit nog opgelost worden voor de gasten arriveren. Hierna wordt de attractie stopgezet (= power down) en wordt het rotatierooster opgesteld. Zo weet iedereen in welke rotatie hij staat.
Om 8.55 u. worden de attracties geopend, want om 9 u. worden de koorden op Central Plaza geopend en komen de gasten binnengestormd, letterlijk !
We, m'n formatteur en ik, trekken ons terug in het bureau van Pinocchio. Daar leer ik de volledige procedure voor een 'power up' en een 'power down', de procedure in geval van een panne of ongeval en de evacuatieprocedure.
Na de luch mag ik meedraaien in de rotatie om alle posities in Pinocchio in te oefenen. Dat gaat zeer goed, veel makkelijker dan ik verwachtte.
Na meegeholpen te hebben bij 'block off parade' (zie verder) mag ik vertrekken. Nog één dag opleiding te gaan.

14 juli 1998

Vandaag is m'n laatste dag opleiding. We gaan de attractie zelf, de rit dus, eens in detail bekijken, zegt m'n formatteur. Interessant, denk ik.
Allereerst overlopen we stamen de verschillende scènes waaruit de attractie bestaat. Dan stappen we in een karretje voor een rit, want je moet als cast member elke scène herkennen, weten waaruit die bestaat en wat er daar gebeurt. Tijdens de rit benoemt m'n formatteur elke scène en legt hij uit hoe die gemakkelijk te herkennen en onthouden is. We blijven zitten voor een tweede rit en nu is het mijn beurt om elke scène te benoemen. Dit verloopt vlotjes. Dan maar terug naar het bureau. M'n formatteur legt uit dat er in elke scène dingen zijn die steeds bewegen (vb. de vele klokken op het eind van de rit) en dingen die enkel bewegen als een kar voorbij een 'oog' komt (vb. het opengaan van de deuren). Ik krijg een lijst voorgeschoteld met daarop een opsomming van dit alles. "Dat moet je allemaal vanbuiten kennen. En dit is nog niet alles."
Als een bezetene begin ik te schrijven terwijl de informatie me rond de oren vliegt. Je moet als cast member bovendien ook nog weten welke figuren spreken en wat ze zeggen, dat de dingen die door zo'n 'oog' in beweging worden gezet ook werken als je een testknop indrukt (om dus bij de opening te kunnen testen of alles wel werkt zonder de karren in gang te moeten zetten) en natuurlijk ook waar al die knoppen verstopt zitten. Je moet ook weten waar alle brandblusapparaten verstopt zitten en waarlangs je in geval van nood moet evacueren.
We overlopen nadien alles nog eens rustig samen en dan gaan we lunchen.
Als we terug in het bureau van Pinocchio aankomen wordt de laatste 'check-list' bovengehaald. Deze is het dubbel van de twee vorige. Dat is wel logisch want Pinocchio is heel wat complexer dan het Château of de Carousel.
Het is een hele boterham en ook niet zo gemakkelijk met alles wat ik vandaag nog bijgeleerd heb, maar na enkele uren mag ik m'n handtekening naast die van m'n formatteur zetten. Nu is eindelijk m'n opleiding achter de rug, ik ben volledig goedgekeurd. Alhoewel, … dat zal de realiteit toch nog moeten bewijzen.

15 juli 1998

Eindelijk vrij. Nu kan ik alles eens rustig laten bezinken. Toch ben ik wel wat zenuwachtig voor morgen, dan is immers m'n eerste echte werkdag. Wat als er iets mis gaat ? Wat als ik iets belangrijks vergeten ben ?
Ik probeer er niet te veel aan te denken ; que sera, sera !

16 juli 1998

M'n eerste echte werkdag verloopt vlot. Er zijn geen echte problemen en de zenuwen van de grote verantwoordelijkheid (je moet immers een attractie draaiende houden en zorgen voor de veiligheid van de gasten) ebben weg. Voor ik het weet is de dag om.

17 juli 1998

Verliepen de dagen altijd maar zo vlot als de gisteren. Maar zoveel geluk is me niet weggelegd want lap, hier hebben we de poppen al aan het dansen.
Ik sta rustig aan de 'dispatche' in Pinocchio (zie verder : de rotatie) als de hele boel stilvalt. Alle lichtjes op het controlepanneel beginnen als bezetenen te flikkeren. In een mum van tijd breekt het zweet me uit en heb ik een knalrood hoofd. Wat moet ik nu weer eerst doen ? Wie moet ik telefoneren ? Wat moet ik nu weer zeggen ? Pfff, ik probeer rustig te blijven terwijl ik de nodige telefoontjes pleeg en m'n collega's waarschuw. Daarna dreun ik het uit het hoofd geleerde tekstje af door de microfoon. Dit blijf ik om de paar minuten herhalen tot technici en en een team leader arriveren. Het probleem wordt vlug verholpen en ongeveer vijftien minuten na het beginnen flikkeren van de lichtjes is de attractie terug in volle gang.
Ik voel me net een uitgewrongen vod, maar de team leader zegt dat ik het goed gedaan heb. Dat geeft me weer wat zekerheid en het schrikgevoel ebt weg. Ik weet nu dat ik ook moeilijke omstandigheden aan zal kunnen.

Tot zover dit eerste deel over de belevenis van onze Magical Cast Member Chris Lambrechts. Het tweede deel zal in MTM 21 verschijnen en we kunnen je verzekeren dat het minstens zo interessant zal worden als dit eerste deel.
Alvast bedankt Chris en tot binnen drie maanden!

  

Terug naar rubrieken van het MTM clubblad